نام کاربری
رمز عبور

فراموشی رمز عبور
پرسش : roya:
سلام
من در دوران نوجوانی خیلی به ظاهر و طرز راه رفتن خودم حساس شده بودم،وقتی تو خیابون راه می رفتم احساس می کردم نگاه دیگران به من تمسخر آمیزه،بعد مدتی مشکلم حل شد و دیگه چنین حسی رو نداشتم.پارسال تو محیط کارم مورد تمسخر ظاهری یه سری همکارام البته با عنوان شوخی قرار گرفتم و دوباره همه اون احسایات بد برگشتن.دوباره حساسیت افراطی من نسبت به طرز راه رفتنم شروع شد به حدی که تمرکز رو ازم گرفته بود.به حدی که همش نگران نگاه های دیگران بودم.بعد که از اون محیط خارج شدم حسای بد دوباره رفتن و عادی شدم.الان دوباره تو همونجا کار پیدا کردم و قراره برگردم.هنوز نرفتم ولی دوباره وسواس من نسبت به طرز راه رفتنم شروع شده.به روانپزشک مراجعه کردم گفت که من اختلال خود زشت پنداری دارم و داروی الانزاپین و فلوواکسامین تجویز کردن.البته مشکل من با ظاهرم شبیه اختلال خود زشت پنداری نیست،مثلا من دوست ندارم عمل زیبایی کنم،یا فکر نمی کنم زشت هستم.فقط از نگاه های دیگران دچار اضطراب میشم.امروز مطلبی در مورد اضطراب اجتماعی خوندم و متوجه شدم علایم خیلی شبیه منه.من هم خیلی نگران قضاوت و نگاه های دیگران هستم به طوری که اصلا دوست ندارم بیرون از خونه برام و خب استارت این حسای منفی از محل کارم و رفتار نامناسب همکارا منشا گرفت.نظر خودم اینه که اضطراب اجتماعی هست و وسواس نیست.می خواستم نظر شما رو بدونم.داروها رو مصرف کنم یا دوباره به پزشک مراجعه کنم البته این نکته رو هم بگم پدرم مشکل دو قطبی داره و مادرم اسکیزوفرنی که با دارو بیماریشون کنترل شده. ممنون از پاسخگویی شما

پاسخ : سلام خانم ب الف عزیز
قطعا با تشخیص همکارم موافق نیستم و نیازی به مصرف داروها نمی بینم مگر مشکل دیگه ای باشه. این زمینه ارثی می طلبه کمی مراقب باشیم ولی شما اضطراب اجتماعی هم ندارید و فقط کمی با مشاوره کوتاه مدت باید اعتماد به نفس و خودبسندگی خود را بازیابید لازم نیست الزاما روانپزشک باشد یک روانشناس خوب هم می تواند به شما کمک کند
پزشک : دکتر مهدی عبدلی
می پسندم ( 1 نفر)

برچسب ها :

مقالات مرتبط :

پرسش های مرتبط :

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
ارسال نظر
نظرات کاربران
میزان اهمیت
ایمیل
توضیحات
ثبت گزارش

Copyright © 2013 OnlineSalamat.com All right reserved