پای پرانتزی در اطفال

1592 بازدید | ۱۳۹۳/۱/۲۸
امتیاز 0.00 تعداد رای 0
پای پرانتزی در اطفال

 

 

 

راه افتادن کودک یکی از خاطره انگیزترین لحظات برای والدین می باشد و لذا حساسیت زیادی از سوی آنان در این زمینه در مورد کودکشان وجود دارد. یکی از شایعترین اختلالاتی که کودکان و والدین آنها را به کلینیک ارتوپدی هدایت می کند اختلال در فرم راه رفتن کودک است.

 

یک کودک به طور طبیعی در سن ۹ ماهگی به کمک دو دست می ایستد،در ۱۲ ماهگی با نگهداشتن یک دست وی به آهستگی راه می رود،در ۱۴ ماهگی بدون کمک راه می رود، در۲ سالگی از پله  بدون کمک بالا می رود و توانایی پایین آمدن از پله را در سن ۴ سالگی بدست می آورد لذا واضح است که بدست آمدن توانایی راه رفتن مطابق بالغین حتی تا ۴ سالگی  هم کامل نیست و اکثر ناهنجاریهای راه رفتن در این سنین به علت عدم تکامل طبیعی کودک و انتظار بیش از حد والدین به علت نداشتن اطلاعات کافی است.

 

اما باید از یاد نبرد که اختلالات متعدد عضلانی، اسکلتی و عصبی وجود دارند که می توانند باعث ناهنجاری در پروسه راه رفتن گردند.یکی از این موارد پاهای پرانتزی (genu varum) است.

در تعریف پای پرانتزی عبارت از حالتی است که وقتی در وضعیت ایستاده هر دو مچ پا به هم چسبیده باشد زانو ها از هم فاصله بیش از حد بگیرند. این اختلال در کودکان وبالغین علل متفاوتی دارد.

 

پای پرانتزی در کودکان به دو نوع طبیعی(physiologic genu varum) و غیر طبیعی (Pathologic ) تقسیم می گردد که افتراق این دو از هم باید توسط پزشک و ترجیحا جراح ارتوپد صورت بگیرد چراکه برخورد با این دو کاملا متفاوت است.

 

پای پرانتزی طبیعی یا فیزیو لوژیک معمولا در ابتدای راه افتادن کودک یعنی بعد از ۱۲ ماهگی توجه والدین را به خود جلب می کند معمولا زاویه ساق و ران حداکثر تا ۱۰ درجه بوده و در وضعیت دراز کش از وضعیت ایستاده  کمتر می باشد. این اختلال نیاز به اقدام درمانی نداشته و به صورت خود به خود تا سن ۲ سالگی برطرف می گردد و فقط باید به والدین در مورد روند بیماری و بهبودی خود به خودی آن توضیحات کافی ارائه گردد.

 

در این اختلال به هیچ عنوان استفاده از کفشهی طبی و یا بریس هی اصلاحی توصیه نمی گردد.

در طی روند تکامل رشد کودک، حداکثر پای پرانتزی(bow leg )در سن ۱۸ تا ۲۴ ماهگی است و به تدریج تا سه سالگی این زاویه محو می گردد و حتی در حوالی ۴ سالگی می تواند زانو ها از بالغین هم بهم نزدیک تر باشد و بتدریج تا ۶ سالگی شبیه بالغین می گردد.

 

 

مواردی که در صورت مشاهده دیگر نباید پای پرانتزی طبیعی قلمداد گردد:

۱)زاویه پرانتزی خیلی شدید باشد.

۲)یک طرفه باشد.

۳)همراه با سوء تغذیه باشد.

۴)همراه با سایر اختللات اسکلتی عضلانی باشد.

۵)بعد از ۲ تا ۳ سالگی ادامه یابد.

۶)در رادیوگرافی غیر طبیعی باشد.

 

 

به این مطلب امتیاز دهید :
0.00 از 5


نظرات کاربران
نظر دهید

کاربر گرامی برای ثبت نظر لطفا ثبت نام کنید.

گزارش

ورود به سایت

مرا به خاطر بسپار.

کلمه عبور خود را فراموش کرده اید? بازیابی رمز عبور

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:

ثبت نام

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.: