اثر ایزوترتینوئین بر تراکم استخوان در بیماران مبتلا به آکنه (قسمت دوم)

4700 بازدید | ۱۳۹۲/۱۱/۶
امتیاز 0.00 تعداد رای 0
اثر ایزوترتینوئین بر تراکم استخوان در بیماران مبتلا به آکنه (قسمت دوم)
 
 
در این مقاله در ادامه مقاله شماره (1) به توضیحات بیشتری درباره ی اثرات ایزوترتینووین میپردازیم....

 

 

بحث

 

منحنی توده استخوانی انسان در طول رشد- از زمان تولد تا سن 18 تا 20 سالگی- روند صعودی دارد و به تدریج به یک حالت کفه مانند یا ثابت می رسد که کاهش در مقدار آن از حدود زمان یائسگی یا سنین بالاتر از آن ایجاد می شود. اگرچه عوامل ژنتیک مسئول 30% تا 70% حداکثر توده استخوانی هستند ولی،  عوامل محیطی مانند مواد غذایی و ورزش و همچنین داروها نیز در تعیین توده استخوانی تاثیر دارند. یکی از داروهایی که ادعا شده روی مقدار مواد معدنی توده استخوانی موثر است رتینوییدهای خوراکی هستند که برای آنها به تفکیک نوع ساختار شیمیایی اثرهای مختلفی ذکر شده است(4). در مورد ایزوترتینویین معمولا به آثار هیپراستوتیک آن اشاره می شود که به صورت تغییرهای مشابه به سندرم DISH است که به مقدار دوز مصرف شده و همچنین مدت زمان استفاده از دارو بستگی دارد. این بررسی به منظور تعیین اثر ایزوترتینویین خوراکی بر سیستم اسکلتی و شاخص های هموستاز کلسیم با دوز مورد استفاده در آکنه صورت گرفت. در واقع پرسش اصلی این بررسی آن بود که آیا استفاده از ایزوترتیونیین خوراکی با د.ز تجمعی 120 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن می تواند بر تراکم مواد معدنی استخوان و همچنین شاخص های هموستاز کلسیم موثر باشد یا نه؟       
             
عملآ پاسخ به این پرسش به منظور رفع یکی از محدودیت های استفاده از ایزوترتینوئین خوراکی در دمان آکنه موجب محدویت مصرف آن شده است .
بیماران مبتلا به آکنه معمولآ در سنین بعد از بلوغ قرار دارند و همچنین موضوع موجب می شود که عملآ تغییرهای مربوط به رشد استخوانی در سنین مورد بحث به حداقل برسد و تغییرها صرفآ به عوامل محیطی از جمله داروی مصرفی مربوط می شود .
 
نکته دیگری که باید به آن پرداخته شود آن است که عوارض رتینوئیدها در مورد سیستم اسکلتی به صورت مشخص به دوز و هم چنین مدت زمان مصرف آن بستگی دارد ؛ به عبارت دیگر عوارض ایزوترتینوئین خوراکی در موارد اختلال کراتینیزاسیون با عوارض آن در مورد آکنه قابل مقایسه نیست چرا که دوز تجمعی مورد استفاده ایزوترتینوئین در آکنه
 ( 120 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن ) بسیار کم تر است . از طرف دیگر در موارد آکنه اکثرآ فقط به یک دوره استفاده از مصرف ایزوترتینوئین نیاز است و معمولآ به علت بهبود بیماری به تجویز مجدد آن نیازی نیست .
 
بر اساس نتایج این مطالعه تجویز ایزوترتینوئین با دوز تجمعی120 میلی گرم وزن بدن که برای درمان آکنه استفاده می شود موجب تغییرهای بارز و کاهش توده استخوانی را به حداقل می رساند . چرا که مقدار توده استخوانی در این محدوده سنی به یک کفه می رسد ولی با این حال برای قطعی شدن این یافته بهتر استBMD  افراد دریافت کننده ایزوترتینوئین با مقدار  BMD افراد طبیعی در همان محدوده سنی و جنسی نیز مقایسه شود . گر چه براساس نتایج حاضر و نتایج Digiannova مقدارBMD در نواحی دیگر که در بررسی اخیر شامل گردن و کل ران و بررسی ایشان WARD ، گردن و کل ران بود، قبل و بعد از درمان تغییر معنی داری نداشت که با تلقین این مسآله با نکاتبالا عملا می توان نتیجه گرفت ایزوترتینوئین با دوز کلی 120 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در مقدار BMD و شاخص های هموستاز کلسیم موجب تفاوت محسوسی نمی شود.
 
Kocijancic نیز به بررسی آثار ایزوترتینوئین خوراکی کوتاه مدت در 15 بیمار پرداخته است(10). به طور کلی دوره های مصرف دارو در بیماران وی 6 ماه و متوسط دوز مصرفی 4/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بود. در بررسی وی که افراد از محدوده سنی 13 تا 30 سال وجود داشتند متوسط افزایش در تراکم استخوانی درناحیه کمری 3% بود که مطابق افزایش معمول استخوان در جمعیت عمومی بود. ویر نتیجه گرفت که ایزوترتینوئین در تراکم استخوانی کمری در دوز مصرف شونده برای آکنه اهمیت بالینی قابل توجهی ندارد(10).
 
Margolis در مطالعه روی 20 بیمار که برای آکنه ولگاریس تحت درمان با ایزوترتینوئین بودند مشخص کرد در تراکم استخوانی در ناحیه کمر یا گردن ران، ward یا پروگزیمال ران هیچ تغییر قابل توجهی وجود ندارد. وی بیماران خود را برای 20 هفته با دوز تجمعی 122 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن درمان کرد.
 
تمامی بیماران تحت BMD به روش DEXA قبل و بعد از درمان در ناحیه کمر و هم چنین لگن قرار گرفتند(11). بیماران مورد بررسی 19 تا 35 سال داشتند و در تمام موراد سن رشد آن ها به اتمام رسیده بود. دررمورد بررسی Margolis آن چه لازم به اشاره است آن که در مطالعه وی تغییرهای BMD در ناحیه ward نیز وجود نداشته که احتمالا به علت خاتمه زمان رشد بوده است .
 
Leachman نیز18 بیمار را که با ایزوترتینوئین با دوز 1 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به مدت 6 ماه به علت آکنه سیستیک تحت درمان بودند، با گروه کنترل متناسب شده از نظر سن و جنس مقایسه و مشخص کرد در ناحیه کمر به میزان 2/1% و در ناحیه گردن ران 2/0 % تغییر وجود دارد که از نظر بالینی قابل توجه نیست. با توجه به این که در ناحیه ward ، در گروه مصرف کننده ایزوترتینوئین 42/4% کاهش وجود داشت. هم چنین در شاخص های هموستاز استخوان در بیماران هیچ تغییری مشاهده نشد. تغییر در BMD ناحیه ward در بررسی وی را میتوان به غیر قابل اعتماد بودن سنجش BMD این ناحیه نسبت داد و در عین حال تغییرها در نواحی کمر و گردن ران قابل توجه نبود(12).
 
اما Mileston طی یک مطالعه مشخص کرد در 75/0% بیمارانی که به دنبال مصرف ریتنوئیدها و به طور مشخص اترتینات در مقدار BMD کاهش دارند بعد از گذشت زمان مقدار BMD به میزان طبیعی برمی گردد(2). آن ها در بررسی خود که به صورت پی گیری طولانی مدت صورت گرفته بود مشخص کردند بعد از گذشت حدود 5 تا 9 سال تراکم مواد معدنی استخوان در مصرف کنندگان اترتینات به مقدار طبیعی باز می گردد؛ آن ها خاطرنشان کردند که ward یک ناحیه استخوانی ترابکولار با چرخه رسوب و برداشت بالا است که علاوه بر موثرربودن دقت دستگاه بر اساس وضعیت قرار گیری فرد ، تفاوت مقدار ان در افراد طبیعی نیز وجود دارد. اما آن چه باید از بررسی Mileston ذکر شود فرضیه وی است که می گوید اگر چه ممکن است تغییرهای استخوانی ریتنوئیدها بعد از درمان نیز وجود دارد. به عبارت دیگر در بعضی موارد، تغییرهای استخوانی ایجاد شده با رتینوئیدها ( لااقل در مورد اترتینات یک چرخه ی خود محدود شونده است(2).
 
با توجه به آن که با مصرف دارو احتمال برگشت تغییرها به حالت اول وجود دارد ، اجرای یک مطالعه برای پی گیری طولانی مدت آثار مصرف ایزوترتینوئین خوراکی با دوز مورد استفاده در آکنه ضروری به نظر می رسد .
 
در مجموع ،بررسی اخیر و هم چنین تحقیق های مشابه نشان می دهد که مصرف ایزوترتینوئین با دوز تجمعی 120 میلی گرم به ازای هر کیلو گرم وزن بدن برای درمان آکنه موجب تغییرهای قابل توجه در سیستم استخوانی عظلانی و هم چنین شاخص های هموستاز کلسیم نمی شود. اگر چه لازم می دانیم در انتها به دو نکته توجه شود.
 
اول آن که نتایج این بررسی صرفا در مورد بیمارانی است که به علت ابتلا به آکنه دارو مصرف کردند. بنابراین هم مدت زمان مصرف دارو در آن ها محدود بوده و هم دوز مصرفی، کم تر از دوز معمولی در دیگر اختلال های پوستی هم چون پسوریازیس بود.
 
دوم آن که همان طور که ممکن است بعد از ختم درمان ادامه یابد یا در مواردی که تراکم افزایش پیدا کرده است روند معکوس و طبیعی شدن صورت گیرد، بنابراین و با توجه به همین مساله به نظر می رسد اجرای مطالعه ای تکمیلی بر بیماران و در نظر گرفتن زمان پی گیری طولانی بعد از ختم درمان الزامی است. خوشبختانه مطالعه انجام شده روی مصرف کوتاه مدت ایزوترتینوئین برای آکنه رایج ترین مشکل پوستی که نیاز به استفاده از این دارو در آن وجود دارد ایجاد عوارض استخوانی توسط این دارو را نشان نداد.
به این مطلب امتیاز دهید :
0.00 از 5


نظرات کاربران
نظر دهید

کاربر گرامی برای ثبت نظر لطفا ثبت نام کنید.

گزارش

ورود به سایت

مرا به خاطر بسپار.

کلمه عبور خود را فراموش کرده اید? بازیابی رمز عبور

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:

ثبت نام

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.: