ضرورت آموزش فرزندپروری

153 بازدید | ۱۳۹۷/۴/۲۷
امتیاز 0.00 تعداد رای 0
ضرورت آموزش فرزندپروری

بسمه تعالی

 

ضرورت آموزش فرزندپروری

الهام آقائی

دکترای تخصصی روانشناسی بالینی

 

متخصصان سلامت روان از جمله روانشناسان از سالها قبل تا کنون، به دنبال درمان مشکلات روانی در کودکان و بزرگسالان بوده اند؛ اخیراً رویکردی جدید وارد روانشناسی شده است که در کنار بحث درمان، پیشگیری مثبت را مورد تأکید قرار داده است. چناچه والدین براساس دیدگاه اول یعنی "درمان "به آینده ی  کودک خود نگاه کنند ممکن است پیامدهای منفی بسیاری را متحمل شوند. در حالیکه فرزندپروری علاوه بر درمان، بر پیشیگیری تأکید دارد و این هدف را دنبال می کند که به والدین کمک کند تا بتوانند بهتر و مؤثرتر با فرزندانشان ارتباط برقرار کنند و شخصیتی سالم  و به دور از مشکلات روانی را در فرزند خود پرورش دهند.

تربیت خوب و سالم حق مسلم فرزندان است؛ والدین به منظور برقراری ارتباط، ارضای نیازها، مراقبت و رشد ، مبادرت به تربیت فرزند می کنند. برخی از والدین تصور می کنند که والدبودن و ترییت فرزند، خصوصیتی است که پس از تولد فرزند به آنها اعطا می شود. در حالیکه والد بودن یک مهارت است و مانند هر مهارت دیگری، نیاز به فراگیری دارد. همانطور که قبل از رانندگی، دوره هایی را می گذارنیم تا موفق به کسب گواهینامه شویم، در زمینه فرزندپروری حداقل کاری که والد می تواند انجام دهد کسب گواهینامه مهارت در این زمینه است.

  1. بسیاری از والدین در ابتدا نمی دانند که برخی از رفتارهای فرزندشان نرمال و مطابق با منحنی رشد یک کودک سالم است و ممکن بصورت نامناسب با فرزند خود برخورد کنند و موجب مشکلاتی در ارتباط با فرزند خود شوند.
  2. برخی نمی دانند در مقابل رفتار نامناسب فرزند خود ، چه برخوردی کنند و با استفاده از روش های سنتی برخی اوقات موجب تشدید آن می شوند و این مسأله خانواده را بحران روبرو می کند.
  3. بسیاری از والدین با نیازهای فرزند خود در سنین مختلف آشنایی ندارند. درحالیکه محیط سالم ، محیطی است که نیازهای اساسی فرزند برآورده شود. مثلاً یک کودک علاوه بر برآورده شدن نیاز جسمانی، خواب به تحرک و بازی( هر چه سن کمتر باشد نیاز به تحرک بیشتر است، مثلا کودک پیش دبستانی حداقل نصف زمانی که بیدار است بازی می کند) و ارتباط اجتماعی نیز ( هر چه سن کمتر باشد نیاز ارتباطی بیشتر است، منظور ارتباط با والدین، همسالان و...) نیاز دارد.

 

 

خانم طاهری، مادر باربد 7ساله، جهت آموزش فرزندپروری به مرکز مراجعه کردند. مادر نگران است که نتواند از پس تربیت باربد برآید و ارتباط خوبی با او برقرار کند. وی بیان می کند درمورد مسائل تربیتی با همسرش هماهنگی ندارد و بسیاری از مسائل باربد از نظر همسرش عادی است. باربد به خوبی با همکلاسی هایش ارتباط برقرار نمی کند؛ مشارکت گروهی ندارد، تکالیفش را بخوبی انجام نمی دهد و قوانین مدرسه را رعایت نمی کند از نظر معلم بسیار زودرنج است و زود قهر می کند. در خانه از نظر مادر بسیار لجباز است و مادر در بسیاری از مواقع از کوره در می رود.

در جلسه اول خانم طاهری، همسرش و باربد در جلسه شرکت کردند، در مورد ضرورت آموزش فرزندپروری با پدر و مادر صحبت شد. سبک ارتباطی والد- کودک مورد مشاهده قرار گرفت. برخی صحبت های والدین با باربد در طی جلسه : " پسرم در نزدی وارد شدی" " پسرم سلام کن" " درست بشین " و ... 

 از مادر خواسته شد مشاهدات رفتاری مربوط به رفتارهای باربد را طی یک هفته نوشته و با خود به جلسه بیاورد. سبک والدگری (مستبدانه، سهل گیرانه ، مقتدرانه)  طی صحبت و مثالهای مختلفی که والدین بیان می کردند، مشخص شد.

در ادامه جلسات ، به والدین توضیح داده شد که قبل از شروع آموزش در زمینه تربیت فرزند ضروری است در مورد ارتباط و نحوه برقراری ارتباط، آموزش هایی داده شود. سپس از والدین پرسیده شد چقدر با فرزند خود در ارتباط است؟ مادر شروع به توضیح دادن کرد : " تمام وقتم را با فرزندم می گذرانم" ولی منظور از ارتباط ، فقط گذراندن زمان با فرزند نیست. در این زمینه تکالیف و برنامه هایی به والدین ارائه شد تا طی یک هفته آینده آنها را انجام دهد. چنانچه والدین این مرحله را به خوبی بتوانند طی کند وارد مرحله آموزش و فرزندپروری خواهند شد. هدف این است که تا با روشهایی بتوانیم رفتارهای مثبت را در باربد افزایش دهیم و رفتارهای منفی را کاهش دهیم. در هر کدام از مراحل آموزش چنانچه موفقیتی کسب نشود موانع درمان مورد بررسی قرار می گیرد؛ گاهی مادر بخاطر مسائلی مانند عدم همکاری همسر، عدم سلامت روانی  و ...نمی تواند تکالیف مربوط به جلسه را انجام دهد که در طی جلسات تمهیداتی برای این موانع در نظر گرفته می شود.

صرف نظر از میزان آشنایی والدین با فرزندپروری، هر یک از یک روش فرزندپروری استفاده می کنند. برخی از والدین سخت گیرند در حالیکه تربیت به معنای سخت گیری بر فرزندان نیست؛ والدین سخت گیر پرتوقع هستند، مدام دستور می دهند و هنگام اعمال دستورات، دلیلی ارائه نمی دهند؛ معمولا این والدین رابطه قوی با فرزندان خود ندارند. فرزندان اینگونه والدین در برقراری با همسالان ضعیف هستند، استقلال کمتری دارند و نسبت به استرس و فشار، آسیب پذیری بیشتری دارند.

سهل گیری هم به اندازه سخت گیری برای فرزندان مشکلات ایجاد می کند. سبک فعالیت اینگونه خانواده ها، نامنظم است و توقع زیادی از فرزند خود برای رفتار صحیح ندارند. این والدین به کودکان خود تا حدودی ابراز محبت می کنند ولی معمولاً به عنوان تنبیه، کودک را از محبت خود محروم می کنند. فرزندان اینگونه خانواده ها ناپخته و فاقد اعتماد به نفس هستند .

با توجه به این موارد روانشناسان به دنبال بهترین روش فرزندپروری هستند تا فرزندان بتوانند شادی، استقلال، مهارتهای اجتماعی قوی، توانایی استدلال قوی، روحیه مقابله با مشکلات، پیشرفت تحصیلی بالا، قدرت قضاوت و درک و فهم بالا ، توجه به  اخلاقیات، ارزش گذاشتن به همکاری و مسئولیت اجتماعی و ... را کسب کنند. سبک فرزندپروری مقتدرانه می تواند این نتایج مثبت را به همراه داشته باشد. فرزندان اینگونه خانواده ها احساس امنیت عاطفی دارند زیرا والدین این خانواده ها بیشتر از روش های تربیتی مثبت استفاده می کنند، نسبت به خود و فرزند خود شناخت و آگاهی دارند و در مواقع مناسب ، علاقمندند که به اظهارنظرهای فرزند خود گوش دهند.

براساس تحقیقات، ناآگاهی می تواند مهمترین و شایع ترین عامل مشکلات رفتاری و سلامت روان فرزندان یاشد.برای کسب آگاهی در این زمینه از همین امروز می توانید اقدام کنید.

 

 

به این مطلب امتیاز دهید :
0.00 از 5


نظرات کاربران
نظر دهید

کاربر گرامی برای ثبت نظر لطفا ثبت نام کنید.

گزارش

ورود به سایت

مرا به خاطر بسپار.

کلمه عبور خود را فراموش کرده اید? بازیابی رمز عبور

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:

ثبت نام

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.: