نام کاربری
رمز عبور

فراموشی رمز عبور

گروه روانپزشکی و روانشناسی


  • پرسش : سلام . خانوم دکتر من یک پسر ۲۲ ماهه دارم... ۱۳۹۶/۶/۱۸
    با توجه به صحبت هایی که کردین پسر 22 ماهه ی شما یک مقدار رفتارهای پرخاشگرانه داره و شما با رفتارهای خودتون میتونید به بچه نشون بدین که از انجام این رفتارها ناراضی هستین و این رفتارها مطلوب نیست.ببینید هر دفعه با رفتارهای پرخاشگرانه ی کودکان باید مقابله کرد.هر دفعه که بچه این رفتارهارو نشون میده،چیزی رو پرت می کنه یا کسی رو می زنه باید حتما باهاش مقابله کرد .دستهای بچتون رو بگیرین و خیلی جدی و محکم بهش بگید که نباید اینکارو بکنی حالت چهره و میمیک صورت شما بایستی نشون بده که ناراحت یا عصبانی هستید و بچه باید این رو متوجه بشه و بعد بچه رو یک مقدار از خودتون دور کنید و خیلی سریع بعد از اینکه بچه میاد و میخواد شما رو بوس کنه یا ناز کنه خیلی سریع به حالت عادی بر نگردید.حدودا ی ربع جو رو سنگین نگه دارین خیلی نسبت به بچه یک مقدار بی تفاوتی نشون بدین ولی از جمله هایی مثل مامانت نیستم ،باهات قهرم ، دوست ندارم اصلا استفاده نکنین چون جنبه ی طرد عاطفی داره ولی هر دفعه به بچه بگید از دستت ناراحتم خیلی کار بدی کردی رفتارت خیلی بد بود وبه بچه این یادآوری رو داشته باشید.با توجه به اینکه سن بچتون 22 ماهه ست خیلی جاهای شلوغ،مهمونی ها باهاش نرید و اگر هم میرید حضورتون در اون مهمونی ها باید کوتاه باشه.همین که میبینید که اوضاع داره خراب میشه و بچه داره این رفتارهارو نشون میده بهتره که اونجارو ترک کنین حتی وقتی که به بچه داره خیلی خوش میگذره ولی وقتی این رفتارهارو نشون میده بهتره اونجارو ترک کنین تا بچه بعد ازچندین بار متوجه بشه که انجام این رفتارها از نظر خانواده مطلوب نیست.بهرحال این ها همه معمولا یک دوره داره میگذره ولی بچه بهرحال بایستی یاد بگیره که این رفتارهارو انجام نده و شما با واکنش های بی توجهی خودتون و تنبیه هاتی که در نظر میگیرین که منظورمون به هیچ وجه تنبیه بدنی نیست فقط گفتیم که دست بچه رو میگیرین و بهش یادآوری میکنین که این رفتار مطلوب نیست.بایستی به بچه یاد بدین که روند این رفتارها رومیتونین با استفاده ازاین روش های رفتاری کم کنید.
    پاسخ سوال توسط داده شد 245 7
  • پرسش : سلام من ۱۶ سال دارم ودر در رشته تجرری تح... ۱۳۹۶/۶/۱۸
    من خیلی خوشحالم که شما برای آیندتون هدف مشخصی رو در نظر گرفتین و تصمیم گرفتین که پزشکی رو بخونین و در ادامش تخصص روانپزشکی رو انتخاب کنین.خیلی خوبه که یک پسر 16 ساله در این سن یک هدف بلند مدت رو برای خودش در نظر گرفته و من فکر میکنم که اگر شما این هدف رو دنبال کنین و پشتکار خوبی داشته باشین حتما به هدفتون میرسین .در مورد رشته ی روانپزشکی خب شاید مثل سایر رشته های پزشکیه فرقی نمی کنه بایستی حتما اون علاقه وجود داشته باشه و شرط علاقه حرف اول رو میزنه در مورد رشته ای که شما انتخاب می کنید بنظرم میرسه خب راه طولانیه زمان زیادی هست برای اینکه شما تجربه هایی رو از افراد مختلف کسب کنید در زمینه ی رشته ای رو که میخواین انتخاب بکنید و بنابراین من فکر میکنم که شاید یک مقدار حالا زود باشه ولی بهرحال خوشحالم که هدف مشخصی رو دارین و امیدوارم که با پشتکار وعلاقه و اراده به هدفتون برسید.
    پاسخ سوال توسط داده شد 100 1
  • پرسش : سلام من یه پسر ۴ ساله دارم که از دو سال ... ۱۳۹۶/۶/۱۶
    با توجه به تشخیص هایی که برای فرزند پسر 4 ساله ی شما مطرح شده بنظرم میاد که هم بیش فعالی و عدم تمرکز مطرح شده و هم اختلال اوتیسم خفیف.با توجه به اینکه هردوی این هارو داره با مصرف داروی ریسپریدون کاملا موافقم.اما در کنارش فکر میکنم حتی مهم تر از دارو استفاده از خدمات توانبخشی باشه .آقای شعلی در بابلسر حتما با شما صحبت کردن حداقل هفته ای دو جلسه تا سه جلسه گفتاردرمانی رو پیش ایشون ببرید فرزندتونو در کنارش کاردرمانی ذهنی روهم داشته باشه.اگر خدمات ABA که آموزش های ویژه ی کودکان طیف اوتیسم در بابلسر ارائه میشه حتما از این خدمات همABA استفاده کنید.ABA بر اساس کار مربی در منزله و حداقل روزی 3 ساعته.اگر هفته ای 3 تا 6 روز ABA هم در منزل داشته باشه مربی دوره دیده ABA پیدا کنید و در منزل هم هفته ای 3 تا 6 روز ABA کار بشه در کنار کاردرمانی و گفتار درمانی مسلما پیشرفت بچه خیلی بیشتر خواهد بود و در عرض 6 ماه ممکنه پیشرفت کاملا محسوسی رو شما احساس کنید.بنابراین یک پرس و جویی بکنید راجع به مربی دوره دیده ی ABA در شهرستان خودتون.درصورتی که پیدا نکردین حتما کاردرمانی و گفتار درمانی رو ساعاتش رو افزایش بدین بهرحال زمان زیادی تا سن مدرسه نداره بچه باید پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته باشه تا بتونه به مدرسه ی عادی برسه.
    پاسخ سوال توسط داده شد 104 1
  • پرسش : سلام وقت بخیر
    من یک پسر 27 ساله هستم...
    ۱۳۹۶/۶/۱۶
    با توجه به مسائلی که مطرح فرمودین داشتن داشتن خیالبلفی صرفا به خودی خود ممکنه که مشکل ساز نشه ولی اگه شما ساعات زیادی رو صرف این خیا ل بافی ها می کنید و اختلال در عملکرد روزانه ی شما ایجاد کرده حتما بایستی راهکارهای درمانی (روانشناختی) رو هم ازش استفاده کنید.بنابراین پیشنهاد من اینه که در هر شهری که زندگی می کنید به یک روانشناسی که روان درمانی انجام میده مراجعه بفرمایید و احتمالا در طی جلسات روان درمانی اون فرد میتونه به شما کمک کنه برای اینکه بتونید خیال بافی هاتونو کنار بذارید یا باهاش کنار بیاید یا ساعاتی رو که صرف گشتن در دنیای فانتزی و تخیل خودتون می کنید رو بتونید کنترل وکم کنید.
    پاسخ سوال توسط داده شد 56 0

همه پرسش های روانپزشکی و روانشناسی (1573)

Copyright © 2013 OnlineSalamat.com All right reserved